نتایج تحقیقات گروهی از پژوهشگران انگلیسی گواهی می دهد که در دوران پیری ؛ برخلاف آنچه که شایع شده است ، هوش و حواس بالا تاثیر چندانی در خوشبختی افراد نداشته بلکه سلامتی و تندرستی مایه سعادت و نیکبختی در دوران پیری و بازنشستگی است .
تجزیه و تحلیل و بررسی هایی که محققان دانشگاه " ادینبورگ " در اسکاتلند ، بر روی پاسخ هایی که 416 تن از سالمندان بازنشسته درپرسش نامه نگاشته ، به این نتیجه رسیده اند که توانمندی های ذهنی و بالا بودن سطح هوش وزیرکی در دوران کهولت و بازنشستگی را نمی توان پایه و اساس خوشبختی افراد قلمداد کرد .
الن گو محقق ارشد دانشگاه ادینبورگ که با همکاری گروهی از پژوهشگران دانشگاه مزبور این تحقیقات را انجام داده پس از تجزیه و تحلیل پاسخ های 416 تن از بازنشستگان که همگی در سنین 80 ساله و بالاتر هستند ، خاطرنشان کرده است " اطلاعات به دست آمده از این پرسشنامه ها مایه شگفتی است زیرا در جامعه ای که ما درآن زندگی می کنیم و بیشتر جوامع جهان هوش یا هوشمندی یک ارزش است ."
با این حال تعداد زیادی از سالمندان بازنشسته به یکی از پرسش های مطرح شده درپرسشنامه های محققان دانشگاه ادینبورگ چنین پاسخ داده اند " اگر فرصت دیگری داده می شد یا همه چیز دوباره از نو شروع می شد ، متفاوت با شیوه ها و روش هایی که در طول زندگی خود در پیش گرفتیم عمل کرده و بطور کلی به نوعی دیگر زندگی می کردیم ."
در پی انتشار نتایج این پژوهش یکی ازدست اندرکاران موسسات خیریه کمک به سالمندان در انگلیس در گفت وگو با نشریه " نیو ساینتیست " یاد آورشد که دلیل اینکه بیشتر سالمندان سلامتی را مایه خوشبختی خود می دانند و به هوشیاری و چیزهای دیگری از این دست چندان اهمیتی نداده آنست که در دوران کنونی سالمندان بازنشسته از یک زندگی با کیفیت مطلوب از نظر بهداشتی و تامین و استقلال مالی و مادی برخوردارند ، بنابراین داشتن هوش سطح بالا در زندگی سالمندان دوران کنونی از اهمیت چندانی برخوردار نیست و به عبارت دیگر یک عامل اصلی و تعیین کننده در زندگی سالمندان تلقی نمی شود .